Mononukleoza – choroba pocałunków

autor: Agata Cygan - Kukla | 19.02.2016

Zwana jest chorobą pocałunków. Czy przenosi się tylko za sprawą buziaków? Czy jeśli twój maluch stroni od całusów, nie jest na nią narażony? Sprawdź!

Skąd się bierze?

Mononukleoza wywoływana jest zazwyczaj wirus Epsteina-Barr (EBV), który żyje i rozwija się w nosie i gardle, a ukrywa w takich wydzielinach, jak śluz czy ślina. To właśnie stąd wzięła się wdzięczna nazwa mononukleozy – choroba pocałunków.

Warto jednak zauważyć, że wcale nie trzeba wchodzić z chorym w aż tak zażyłe kontakty, by zarazić się wirusem. Równie dobrze można go złapać, pijąc z tej samej szklanki czy korzystając z tych samych sztućców. Z reguły wirus nie przenosi się jednak w trakcie codziennego kontaktu, dlatego wcale nie jest powiedziane, ze jeśli jeden domownik zachoruje, inni także muszą zarazić się wirusem. Warto jednak pamiętać, że osoba, która była zarażona EBV może go rozsiewać nadal, mimo ustąpienia widocznych objawów.

Uwaga! Wylęganie choroby może trwać nawet 50 dni, przy czym zaraża się przez cały okres wylęgania, a także do pół roku po zaobserwowaniu pierwszych objawów.

Co ciekawe, wielu z nas zaraża się mononukleozą nawet o tym nie wiedząc – wirus przebywa w organizmie w stanie uśpienia i nie daje żadnych widocznych objawów. To jednak wcale nie znaczy, że nosiciel nie zaraża! EBV od czasu do czasu się budzi i rozprzestrzenia na innych.

Sprawdź: Ćwiczenia, które wspomagają odporność

Na największe prawdopodobieństwo zainfekowania się wirusem są narażone osoby ze słabym układem odpornościowym. W grupie szczególnego ryzyka są dzieci, nastolatkowie oraz ludzie młodzi (przedział wieku: do 24, ew. 35 lat). Dość często na mononukleozę chorują maluszki chodzące do żłobków i przedszkoli. U najmłodszych (dzieci przed 5. rokiem życia), mononukleoza daje zazwyczaj delikatne objawy, które mogą pozostać niewykryte. Choroba rzadko przytrafia się ludziom starszym, którzy zdążyli nabyć odporność na wirusa Epsteina-Barr.

mononukleoza1

Objawy mononukleozy

Jak już zostało wspomniane, nie każdy zarażony przejawia symptomy choroby. U najmłodszych jedynym zauważalnym objawem może być gorączka (może się wahać od 38°C do nawet 40°C, czasami występuje wraz z dreszczami). Często bywa też tak, że w początkowym stadium choroba przypomina grypę albo anginę.

Inne, choć mało charakterystyczne, oznaki mononukleozy to:

  • ból głowy,
  • bóle nóżek i pleców,
  • złe samopoczucie,
  • zmęczenie,
  • marudność,
  • brak apetytu,
  • obfity katar,
  • silny ból gardła,
  • opuchnięte migdałki,
  • białoszary nalot na migdałkach,
  • obrzęknięte śluzówki oraz krtań,
  • mdły zapach z ust,
  • obrzęk węzłów chłonnych na całym ciele, a szczególnie na szyi,
  • ból w lewej części brzucha (powiększenie się śledziony i wątroby),
  • mdłości, niestrawność,
  • obrzęk powiek,
  • opuchnięta nasada nosa i/lub łuki brwiowe,
  • niewielkie, krwotoczne plamy między podniebieniem miękkim i twardym,
  • wysypka – może się pojawić po podaniu antybiotyku (czasami bywa tak, że objawy sugerują lekarzowi anginę, co powoduje przepisanie antybiotyku; jeśli w przebiegu mononukleozy dziecko dostanie ampicylinę lub jej pochodną, reakcją na to będzie właśnie wysypka).

Sprawdź: Ubrania alergika. Wygoń alergię z dziecięcej szafy!

mononukleoza2

Mononukleoza – leczenie

Z uwagi na niecharakterystyczne objawy, w diagnostyce mononukleozy wykonuje się badania krwi, w których oznacza się przeciwciała. Niestety, leczenie przyczynowe choroby jak na razie nie istnieje, dlatego terapia skupia się wyłącznie na likwidowaniu uciążliwych objawów:

  • obniżaniu temperatury lekami z paracetamolem albo ibuprofenem,
  • udrażnianiu zablokowanego nosa solą fizjologiczną lub roztworem wody morskiej w sprayu,
  • łagodzeniu bólu gardła – najlepiej preparatami w sprayu np. Lactoangin®,
  • podawaniu pokarmów lekkostrawnych bogatych w witaminy (mononukleoza obciąża wątrobę),
  • podawaniu dużej ilości płynów,
  • nawilżaniu powietrza w mieszkaniu,
  • powstrzymaniu dziecka od wysiłku fizycznego (sport nie jest wskazany przez co najmniej 2 miesiące po ustąpieniu objawów choroby),
  • zabranianiu podnoszenia ciężkich przedmiotów (możliwe naruszenie śledziony).

Uwaga! Lekarz zdecyduje o podaniu antybiotyku jedynie wtedy, gdy u malucha wystąpi wtórne zakażenie gardła bakteriami.

Większość małych pacjentów wraca do zdrowia po kilku tygodniach, jednak u niektórych pełne odzyskanie sił może zająć nawet kilka miesięcy.


@ śledź nas na instagramie
powrót do góry